Casus 1

Probleem

Ik ben werkzaam als wijkverpleegkundige bij een thuiszorg-organisatie. Gedurende de afgelopen jaren heb ik heel wat veranderingen meegemaakt: andere teams, nieuwe managers, toenemende productiviteit. Ik heb steeds vol energie meegewerkt aan alle veranderingen, heb ook kritische kanttekening geplaatst daar waar ik dat nodig vond. Wanneer mijn werkgever vroeg om b.v. bereikbaarheidsdienst in de weekenden te verrichten, gaf ik mij als een der eersten op. Na al deze jaren wijkverpleging heb ik behoefte aan een nieuwe impuls. Ik wil graag een vervolgopleiding volgen: lactatiekundige. Ik ben van mening dat deze opleiding enerzijds een verdieping van mijn functie inhoudt, anderzijds denk ik dat mijn thuiszorg-organisatie er ook de vruchten van zal plukken. Mijn werkgever reageert niet zoals ik verwacht: ik moet de opleiding in eigen tijd volgen, ik krijg wel een gedeeltelijke financiele tegemoetkoming. Ik ben erg teleurgesteld, ik heb me altijd voor meer dan 100% ingezet, en nu dit!! Ik heb het gevoel dat ik me niet meer thuis voel binnen de organisatie. Hoe nu verder?

Antwoord

  1. Heb je je teleurstelling duidelijk kunnen maken aan je werkgever? Niet in de vorm van een verwijt, (want dat roep alleen maar verdediging op), maar in de vorm van je eigen gevoelens.

  2. Heb je de werkgever gevraagd naar de achtergrond van zijn beslissing? Heb je inzicht in zijn motieven? Is het onmacht, onwil? Misschien zal blijken dat je begrip kunt hebben voor wat hem beweegt deze beslissing te nemen, maar misschien ook niet.

  3. Als je een open gesprek hebt gevoerd volgens bovenstaande lijnen, ga dan eens na hoe het gesteld is met je gevoelens ten aanzien van de werkgever. Misschien is er een knauw gekomen in je loyaliteit. Dan is het misschien goed om ook dat met hem te delen, opnieuw niet als verwijt maar als gevoelens. Daar kan een open gesprek uit voort komen, wat je gevoelens weer kan veranderen, maar misschien ook niet.

  4. Als na de stappen 1-3 je gevoelens voor je werkgever negatief gekleurd blijven zul je moeten overwegen een andere werkgever te zoeken. Als je daar niet voor kiest, zul je op een of andere manier je gevoelens los moeten laten. Anders loop je het gevaar rancuneus te worden, en daar heb je alleen maar jezelf mee - dat kan op den duur zelfs je gezondheid schaden.

  5. Ik zou er in elk geval voor kiezen hetzij de opleiding te gaan volgen, hetzij iets anders nieuws te beginnen, daar je duidelijk gevoeld hebt dat het tijd is voor een nieuwe impuls (je eigen woorden). Laat je in je levens- en arbeidsvreugde nooit belemmeren door welke beslissing van buitenaf dan ook. Je bent meester over je eigen leven.Ik ben noch ethicus, noch jurist, dus je moet mijn reactie zien als een persoonlijke.



Terug naar het casusoverzicht